Skip to main content

मुक्ति

ऊंच ऊंच झाडानी वेढलेला जमीनीचा त्रिकोणी तुकडा असे वर्णन लागू पडेल अशी एक बाग आमच्या घरा जवळ आहे.  कडे कडेने केलेली अरूंद अशी फरसबंदी वाली पाउल वाट गुलमोहरांच्या झाडाना वळसा घालत बाळ गोपाळांच्या झोपाळयाच्या बाजूनी जात वळणा वळणानी बागेला वळसा घालते. वाटेत अंतरा अंतरावर बाक बिचारी कोणी बसेल या आशेवर कायम उभी कशी राहू शकतात असा माला प्रश्न पडतो. पाउल वाटेच्या आतल्या अंगाला मातीत  तुरळक गवताची बेट. त्यांच्यात लपलेले पण जमीनीतून उगवलेले नळ वाले खुजे पाण्याचे लोखंडी पाइप. त्यातून गळलेल पाणी. या पाण्या च्या कृपेने झलेला चिखल. त्यांच्या भोवती पहूडलेले रबरी पाईपाची वेटोळी.   मध्यभागी मात्र मातीच माती. साधारण अस स्वरुप आहे त्या बागेच.

मी मात्र आलो की एक दोंन बाकावर निवांत बसल्या शिवाय जात नाही. बाकांच्या सोबतीत आयुष्याची उजळणी हां मझा ठरलेला विरंगुळा आहे. तस बर असत बाकांच.  तुम्हाला ती कधीच टोकत तर नाहीच शिवाय मूक साथ मात्र हमखास देतात.

सकाळची वेळ. बागेत फारशी वर्दळ नव्हती. म्हणजे एरवी ही या वेळेस वर्दळ अशी नसतेच. एखाद दूसरे माझ्या सारखे म्हातारे आणी चुकुन माकून आलेली शाळेची मुल.

मी आपला एकटाच बाकावर बसून रीकामी नजर इथे तिथे फिरवत होतो. झोपाळे तसे दूर होते म्हणून मूलांचा गलका ऐकू येत नव्हता.

आजोबा! आजोबा! बघाना, मला काय मिळाल ते.

सारीका, माझी नात मला म्हणाली.

तिच्या चिमुकल्या ओंजळीतल काहीतरी मला दाखवत होती.

मी तीच्याकडे बघताच ती म्हणाली - ते ना अगदी खाली गवतावर नुसत बसल होत.

मी हळूच फुंकर घातली. फक्त त्याचे पंख थरथरले. ते काही उडाल नाही की पुढे गेल नाही. म्हणून ना मी ते उचलून घेतल.

हे सार ती तिच्या ओंजळीत विसावलेल्या फूलपाखरा बद्दल म्हणत होतीं.

मी विचारच करत होतो की तीला सांगावे का - की ते फूलपाखरू मेलेल आहे. ते परत अत्ता कधीच उडुशकणार नाही.

मी तिच्या चेहऱ्या कड़े पाहिले आणी माला वाटले तीला अजून काही तरी सांगायचे आहे.

ती म्हणाली मी ना अत्ता हे फूलपाखरू घेवून जाणार आहे.

मी दूजोरा दिला - शाळेत घेवून जाणार का? बाईना दाखवायला?

कपाळावर आठ्या.

काय आजोबा! तुमच आपल काहीतरीच! असा आविर्भाव चेहऱ्यावर.  सारीकाने मला झटक्यात मूर्खात काढले होते.

आपण घरी जाताना वाटेत देवूळ लागेल की नाही? त्या देवाला मी सांगणार आहे.

देवाला काय सांगणार आहेस तू? माझा सरळ प्रश्न.

याला एकदाच थोडावेळ उडण्याची शक्ति दे. म्हणजे ते उडत तुझ्याकडे येऊशकेल.

मी विचारले का ग ते उडत देवा कडे गेल पाहीजे? आणी ते उडत गेल्याने काय होईल?

सर्वच मेल्यावर देवाकडे जातात की नाही? म्हणून. शिवाय अस देवाकडे गेल्याने देव त्याला मुक्ति देईंलना?

मी फक्त होकारात मान हलवली.




Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Who is a Celebrity?

I was born and brought up in a Metropolis like Mumbai.  I had a pretty contented childhood. My early school days were full of fun. On the way to the school there happened to be a temple. Outside the temple stood a tall lean lady, with a short cane in her hand and a cow in toe. She wore a thick round glass spects. She always carried a sack. The sack was made by loosely knotting four corners of a square piece of cloth, into a big central knot.  The centrally knotted cloth held strands of grass, and vegetable peels collected from the vegetable market. She spoke in a high pitch shrill voice even to the cow she tagged along all the way to the temple. She brandished the cane as she spoke. I and my friends were a little scared of the cane. Evevery day on the way to the school we spent a few minutes to watch the cow. She just shooed us away the moment we lingered around. Occasionally my mother gave me 10 paise. Which I handed over to the cow woman. In return she allowed each one of...
Post a Comment
Read more

नाकाची गम्मत!

प्राची लवकर कर!! शाळेला उशीर होईल! आई रागावाली. तशी मी बास्केट घेतली आणी स्कूटर वर पुढे उभे राहीले. प्राची घट्ट धर! तोंड उघड ठेवू नकोस! धूळ तोंडात जाईल! आई म्हणाली. पण तरी मी मधून मधून तोंड उघडत होतेच. तेवढीच आपली गम्मत. स्कूटर चालू झाली. आम्ही आता गल्लीतून मुख्य रस्त्याला आलो. कीती तरी मोटारी, स्कूटर आमच्या पुढे जात होत्या. सारखे आपले हॉर्न वाजवत होते. मी आईला म्हणाले जोरात चालव! उशीर होतोय!  आई म्हणाली गर्दी कीती आहे. खड्डे तरी कीती. त्यात सारे नुसते मधे मधे धडपडतात कीती. मी आकाशात बघितले. निळ्या आकाशात   ढग च ढग होते. ते सुद्धा आमच्या बारोबर येत होते. ते नेहमी शाळेत सुद्धा आमच्या आधी पोहचतात. आई ढग आपल्या आधी का पोहचतात?  ते आकाशात असतात म्हणून.  तू स्कूटर आकाशातून का नाही चालवत? बेटा स्कूटरला पंख नाहीत. म्हणून ती उडत नाही. भो! भोSS! गुर्र! गुर्र! क्यांव क्यांव! असे भांडत कुत्री एकदम मधेच घुसली. मला भीतिच वाटली. स्कूटर एकदम हलली! माझा तोलच गेला. माझ डोक आपटल. स्कूटर मधेच रस्त्यात थांबली. बास्केट खाली रस्त्यात पडली. मी रडायला लागले. माझ नाक दूखत होत म्हणून मी डोळे ...
Post a Comment
Read more

Evening Sun

Sun looked back, "Oh! Like me the day too has progressed." that is what he murmured.  Sun was treading the last leg of its daily path. The last leg being slippery, a lot of efforts went in to hold on to the point. Yet the Sun could barely manage to float over the surf. At the same the Sun was busy in scattering the crimson streaks around the western horizon. The fluffy clouds made every effort to gobble up the streaks. Streaks were too slippery. The agile streaks simply sprayed all the hue over the clouds. The turbulent wave were bent upon grabbing the Sun and pull it in. The waves for long wished to immerse the Sun in the vast sea and rob the sheen. Waves hoped to see the crinkled, wrinkled Sun to emerge out and beg for the lost sheen. The chance to witness irresistible opportunity is what draws me to the beach. You will find more of such write-up in digital media @ INDIAN FLAVOUR SHORT STORIES . Part - 1 / 2 /3 @ AMAZON /Books / e-books
Post a Comment
Read more